Vivaldi door het Nederlands Kamerorkest. In Paradiso. Dat leek me een prima alternatief voor Servië – Engeland op het EK. Verkeerd gedacht. De prachtige Vier Jaargetijden zaten ingebed in avantgardistisch gekras van de ergste soort. Te beginnen met het ronduit verschrikkelijke The Unanswered Question van Charles Ives. Het was een thema-avond over de natuur, leerde ik veel te laat, die werd opgevuld met pretentieuze pseudo-poëzie van ene Dean Bowen, die zich ‘in zijn werk bezig houdt met de dynamiek van de samengestelde identiteit en hoe deze zich verhoudt tot de politieke en maatschappelijke positionering van het individu’. Aansluitend werden we ook nog eens gepijnigd met [de Nederlandse première van] Hirta Rounds van componist David Fennessy, waarin de vraag centraal stond ‘Kunnen we ons überhaupt nog een wereld voorstellen waarin wij mensen een stap terug doen, plaats maken, op zoek naar een nieuwe balans?’ Oh, en het werk van Vivaldi is blijkens het programmaboekje ‘pijnlijk herkenbaar in tijden van klimaatverandering’. Buiten reed de tram niet. Dat was mijn verdiende loon. Had ik maar niet de cultuursnob moeten uithangen.
