De tragiek van de verzamelaar. Ook deze moest ik natuurlijk weer hebben. En dat terwijl ik al zo veel live-platen van deze band heb. Sterker: al zo veel live-platen mét orkest. Deze, met de Neue Philharmonie Frankfurt, ontstijgt eerdere uitgaven niet, al is de verpakking zeer fraai. Als muzikale aardigheidjes noem ik een vioolsolo (!) in Lazy en percussiewerk in Black Night dat doet denken aan het stokoude Chasing Shadows uit 1969. Verder is het over het algemeen meer van hetzelfde. Maar wat wil je ook, als dit – als ik goed heb geteld – schijfje nummer 131 en 132 zijn…
