De bilnaad lijkt wel een kabbelende bergbeek, zo verschrikkelijk warm is het in het kleine zaaltje van partyhome Thalia aan de Goudsbloemstraat. Het niet met een airco opgeleukte vertrek is volgepakt met BJ’ers (Bekende Jordaners), allen in gespannen afwachting van wat komen gaat. Of nee, laat dat ‘gespannen’ maar weg: er wordt gedronken en gekakeld en gelachen en gegabberd, zoals op elke zaterdagavond in elke kroeg in de Jordaan. Al is het nu maandagmiddag.
We wachten op de officiële presentatie van de ‘jubilee-cd + dvd’ van het Rembrandt Duo, bij de burgerlijke stand beter bekend als Eddy Hoorenman en Huub Eikenboom. Ooit was het Rembrandt Duo een trio, maar dat was toen bassist Manke Nelis er nog deel van uitmaakte. Sedert diens dood, in 1993, staan accordeonist Hoorenman en slagwerker Eikenboom – vergeef me de uitdrukking – op eigen benen. Hun muzikale samenwerking bestrijkt inmiddels een kwart eeuw, vandaar de beeld- en geluidsdrager ’25 Muzikale Jaren…’, die in Thalia wordt gepresenteerd.
Hoewel de klok aangeeft dat er thee moet worden gedronken, giet ik toch maar een kloeke Amstel pilsener naar binnen. Gezelligheid kent geen tijd, heeft een wijs man eens gezegd en daar schuilt veel waarheid in. Ik kijk om me heen en zie Ria Alberti, de weduwe van Willy, grinnikend voorbij schuiven en Mick Harren een dolletje maken met collega-galmer Robert Leroy. Jordaanfestival-organisator Jan de Bie, in dit gevatte gezelschap uiteraard ‘Jan Debiel’ genoemd, leunt tegen de bar en groet Bolle Jan Froger, de weldoorvoede vader van René. Zanger Henk van Mokum, die nog altijd wacht op de grote doorbraak, struint sans gêne rond in een roze colbert en Zwarte Gerrit van café Rooie Nelis laat, ook bij kunstlicht, zien dat hij zijn naam nu toch echt moet gaan veranderen in Grijze Gerrit. “Ben Cramer komt niet. Had een schnabbel,” fluistert iemand van de organisatie in mijn oor. Ik spoel de teleurstelling daarover weg met een tweede glas bier.
Tegen half vier wordt de microfoon ter hand genomen door iemand die zich op de gang aan me had voorgesteld als ‘Ben Sierhuis, manager van het Rembrandt Duo’. Ik kreeg daarbij al een vers, uit een dichtgesealde doos gevist exemplaar van ’25 Muzikale Jaren…’ in mijn hand gedrukt (“Nog aan niemand laten zien hoor!”), alsmede een stapel bestelkaarten voor het kleinood. “Misschien kun je die bij jullie op kantoor neerleggen. We hebben verder geen geld voor promotie, zie je. Het is allemaal eigen beheer.” Sierhuis begint zijn welkomstpraatje met een opmerkelijke opsomming. “Herman Emmink kon niet makkelijk weg, Carry Tefsen is verhinderd, Peter Beense had er héél graag bij willen zijn… Nou ja, zo zijn er nog een aantal mensen die hier vandaag ontbreken.” Henk Poort behoort niet tot die categorie. De musicalster, die vroeger ‘als jong broekie’ met Eddy en Huub heeft gezongen en nu triomfen viert als Rembrandt in de gelijknamige musical (“Een dubbele link dus”), krijgt het eerste exemplaar van de jubileumbox uitgereikt. Wat dus eigenlijk het tweede exemplaar is, want het eerste hangt half uit de zak van mijn jas. Onwetend van dat bedrog steekt ras-Jordanees Poort de loftrompet over de drummer en de accordeonist. “Bijna iedereen die met jullie hep gezongen, is beroeps geworden.”
We krijgen een stukje van de dvd te zien. De Ben Cramer-hitmedley, gefilmd in voornoemd café Rooie Nelis. “Doe maar de versie met meezingtekst!” roept iemand – en die versie wordt het. Dat levert het beeld op van Ben die ‘Zai Zai Zai Zai’ playbackt, terwijl onderaan het scherm ‘Zai Zai Zai Zai’ komt te staan. Een goed moment om er nog maar eentje te nemen.
Annie de Reuver, die ooit met Pierre Kartner het Duo X vormde (grootste hit: ‘In gedachten zie ik het kerkje weer’), herinnert zich nog als de dag van gisteren hoe Eddy, Huub en Manke Nelis bij haar langskwamen met een zelfgeschreven nummer. “Ik wist meteen dat het een succes zou worden, maar ik zei ook dat ze de tekst moesten veranderen. Want ‘Kleine Jodenjongen’ vond ik niet leuk. Dat is toen dus Jodeljongen geworden.” Annie (“In februari hoop ik 90 te worden”) was er ook bij toen het drietal in 1987 met nog een aantal andere Nederlandse zwaargewichten – ik noem een Rita Corita – in een busje door Amerika toerde en daar een verschrikkelijk ongeluk kreeg. Uren na de klap, waarbij drie mensen de dood vonden en het busje total-loss raakte, was de Amerikaanse politie nog altijd wanhopig op zoek naar Nelis’ ontbrekende been. (Voor de duidelijkheid: dat ding zat er al sinds 1956 niet meer aan…)
Terwijl Henk van Mokum grommend zijn onvrede kenbaar maakt over de absentie van Ben Cramer (“Ik had ook wel een optreden kunnen hebben vanmiddag, maar ik ben er toch ook?”) pakt Mister Jordaanfestival Jan de Bie de microfoon voor de middagsluiting. “Eddy en Huub zijn twee broers van me geworden, twee mensen die toch een stukje muziek maken dat je nergens meer hoort, maar neem van mijn aan dat ze het over honderd jaar nog spelen, want dit stukje muziek mag toch nooit verloren gaan, zeker niet in de Jordaan!”
Die zin ga ik thuis nog eens rustig nalezen.
(uit: Metro, 11 oktober 2006)