Van het concertfront

Wat was het hoogtepunt? De supergroep met Tom Morello, Chad Smith, Ronnie Wood, Rudy Sarzo, Travis Baker en een fe-no-me-na-le Steven Tyler? Het weergaloze gesoleer van kanjers als Nuno Bettencourt, KK Downing en Zakk Wylde? De tomeloze energie van Slayer? Het jank- en kippenvelmoment toen de doodzieke Ozzy Osbourne, op een steenworp afstand van zijn ouderlijk huis, voor de allerlaatste keer Mama I’m Coming Home zong? Of toch gewoon het moment dat de 77-jarige Bill Ward zijn shirt uittrok en halfnaakt doortrommelde? En dan was er ook nog Billy Corgan van de Smashing Pumpkins die Breaking The Law van Judas Priest zong. En Metallica dat stond te raggen alsof het 1983 was. Hoogtepunten te over, tijdens Back To The Beginning, het grote afscheidsconcert van Black Sabbath in het stadion van Aston Villa. De vier tientjes voor de live-stream waren het dubbel en dwars waard, hoe tegenvallend de zangkwaliteiten van Sammy Hagar en Axl Rose ook waren. Maar ja, een stream met twee uur vertraging van een evenement dat om 23.00 uur Engelse tijd is afgelopen, betekende dat het stug doorkijken was tot 02.00 uur Nederlandse tijd (ik kreeg er een Live Aid-vibe bij). Bijgaand een impressie van het slotakkoord.

Kat