Ik was afgelopen maandag weer eens in het Concertgebouw, ditmaal voor een uitvoering van de Negende Symfonie van Bruckner door het Nederlands Philharmonisch Orkest onder leiding van de hevig zwetende Hartmut Haenchen. Vooraf moed indrinken bij Welling, het café met de meest chagrijnige (en onwelriekende) clientèle van Amsterdam. Die je al wegkijkt bij binnenkomst. Een kroeg waar geen muziek wordt gedraaid, zodat er ‘goede gesprekken’ kunnen worden gevoerd. Ditmaal ging het over Auschwitz en Frits van Turenhout (ik verzin dit niet).
