Jazeker, ik ben een punkmannetje, maar ik vind een moppie klassieke muziek op z’n tijd ook niet te versmaden. Daarom (en een beetje voor de gratis drank die ze er serveren) was ik afgelopen donderdag in het Concertgebouw, voor een integrale uitvoering van de Negende Symfonie van Antonín Dvorák. Met voor de pauze, naast een recital van de prachtige pianiste Jeneba Kanneh-Mason, de Ballade in A Minor, Op. 33 van Samuel Coleridge-Taylor, ook wel ‘de zwarte Mahler’ genoemd. En ja, ondanks mijn leeftijd heb ik toch ook weer even gegniffeld om het bordje met de naam van de Italiaanse componist Lulli. Dat stopt nooit.
