Een prachtige zaal, die van het Manchester Opera House, maar totaal ongeschikt voor een rockconcert. Beneden hadden de aanwezige vijftigers nog wel de ruimte om de heupen los te gooien, maar bovenin zaten de billen gedurende de hele voorstelling klem tussen de leuningen van de theaterstoeltjes. Fotograferen mocht ook al niet, dus wat restte was het keurig noteren van de Sweet-setlist. Komt ie: Hell Raiser, New York Groove, The Six Teens, Wig Wam Bam, Little Willy, Teenage Rampage, You Spin Me Round (Like A Record), Love Is Like Oxygen (met een stuk Emerson Lake & Palmer in het midden), Block Buster!, Fox On The Run, Action en The Ballroom Blitz. De huidige line-up van de band – naast oudgediende Andy Scott zanger/bassist Pete Lincoln (die van afstand wel iets wegheeft van Guns N’ Roses’ Duff McKagan en een voormalige begeleider is van Cliff Richard, Tina Turner en, eh, Shakin’ Stevens), zanger/gitarist/toetsenist Tony O’Hora (ex-Praying Mantis) en drummer Bruce Bisland (ex-Weapon, ex-Statetrooper, ex-Praying Mantis), die sterk doet denken aan oud-Rainbow trommelaar Bobby Rondinelli – is trouwens een uitstekende. Vaklui, valt niets op af te dingen. Jammer dus van die theatersetting, die ervoor zorgde dat ik weg was voordat Slade begon. Maar op een Slade zonder zanger Noddy Holder zat ik toch al niet te wachten. N.B. A Night At The Opera is natuurlijk een album van Queen. Op die plaat staat Bohemian Rhapsody. Aan het einde van dat nummer zit een headbangpassage. Brian May heeft later toegegeven dat hij dat stukje heeft gejat van The Sweet.
